اشتباه شاید زاده بی خبری باشد

NEW ADRESS

2005-12-18T21:51:00.000-08:00

http://www.dastmalesefid.blogfa.com

ارزنده ترین مهارت فردی در این روزگار ،فراموشی است

2005-12-16T00:22:00.000-08:00

اگر خورشید طلوع کرد و من هنوز،اینجا ،غرق در سکوت وحشی ام نشسته بودم،بدون،که دیگه رستگاری ای در کار نیست.بدون که دستم رو نگرفتی و گزاشتی خسته و ازرده به سمت غرق شدن برم،میخواستم تا ابد توی دستات باقی بمونم،ولی دیر شد.نشد.

2005-12-15T08:48:00.000-08:00

از اینجا میرم،اگه خواستی اونجا بیاwww.dastmalesefid.blogfa.com

2005-12-14T09:33:00.000-08:00

امروز توی تاکسی که بودم برنامش در این مورد بود که شما بابت چه چیزی از خودتون رظایت دارین،هر کسی زنگ میزد و از دلایل رظایتش میگفت،ولی من هر چی گشتم هیچی پیدا نکردم،در عوص فهمیدم تمام خصوصیات خوبی که داشتم هم توی گذر روزهاو ادمها از دست دادم،تغییر ،تحول،این چیزی است که این روزا بهش فکرمیکنم،و احتمالا تا اخر عمرهم.
دلم میخواست قفسی در کار بود و قفلی و در نهایت کلیدی،اونجوری پایانی متصور بود،فکر میکنم اینقدر دارم به در و دیوار این قفس میکوبم خودم رو که وقت پرواز پری واسه رفتن نباشه.

2005-12-14T04:24:00.000-08:00

فکر میکنم یه تکه هایی از روحم شبیه این پنجره شده،بی منفذ،بی نور،بی امید.بن بست

2005-12-14T04:20:00.000-08:00

توی وبلاگی نوشته بود:بعظی وقتها فکر میکنم زن بودن چقدر سخته،حتی اگه بخوای فقط یه زن معمولی و سطحی باشی

چر ااینقدر زنانگی رو واسه من بغرنج کردن؟چرا من نباید بتونم تعریف درستی از زن بودن به دخترم بدم؟باید بگذارم اون باچشمهای خودش ببینه؟
از جای بدی زن بودن برای ما شروع میشه.
تا کی بشه که این رسوبات بی مصرف از ذهن من پاک بشن و من بتونم رها و شفاف،زن بودن رو ببینم و شاید انسان بودن رو...

یار این طایفه خانه برانداز مباش

2005-12-13T19:25:00.000-08:00

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود
اتش عشق به جان افتد و بیرون نرود
وین محبت به صد افسانه و فسون نرود
چه گمان غلط است این ،برود،چون نرود!
به که مشغول به این شغل نسازی خود را
این نه کار است مبادا که ببازی خود را

خواجه دانست که من عاشقم و هیچ نگفت

2005-12-13T10:44:00.000-08:00

یه زمانی چقدر این شعر در موردش مصداق داشت،ولی الان نه!عاشق مومنه ،نمیدونم به چی،ولی میدونم که هست،ولی اون عاری از هر ایمانی بود،چه به خود،چه به دیگری.
امروز رفته بود کنار رودخونه و به خود دیروز و امروز و فرداش خندیده بود و به رویاهاش،و به تمام چیز هایی که در این راه از دست داده بود،راهی که ادمها یی که توش هستن معتقدن ادم باید خودش سرش به سنگ بخوره تا سنگ باور بشه.خنده گاهی نمادی از گریه است،واسه ادمهایی که اشک ازشون دوره وحسها رو توی پستو گذاشتن واسه روز مبادایی که قراره حآلاحالاها نیاد.ولی به قول دوستان:مگه زن نباشه.......معجزه حصور چیزی است که بشه تجربه اش نکرد؟مگه زن نباشه!!میخواست که دیگه عاشق نباشه،نرم نباشه،زن نباشه(زنی که برای اون اشتباه تعریفش کرده بودن)میخواست منطقی باشه،اون هم از همون نوعی که صد عشقه،میخواست سفت باشه،مثل یه بادکنک که خیلی باد شده،و در اون لحظه ای که میخواد اوج بگیره و بره بالایه دفعه بترکه.ولی نمیدونست توی همون تکه پاره ها ،یاد اون روزا حک شده،
نمیدونست که ادم رو از خودش نه گزیری هست نه گریزی.

2005-12-11T23:02:00.000-08:00

گاهی صبر کم ميارم،گاهی دلم ميخواد بزنم بيرون،نه از اين خونه،بيشتر از خودم.گاهی گم کردن لحظه ها توی کتاب ها کمک کننده نیست،شاید یه چیز بزرگتر مثل یه سفر لازمه،ولی تنها سفر کردن هم همه جاهای خالی رو یاد اور میشه.
راهی هست که من نمی بینمش،
فعلانمی بینمش.

2005-12-11T21:45:00.000-08:00

حالا تو شمارش ثانيه هام،
کوبه های بی امون تبره

2005-12-10T09:06:00.000-08:00

tell me a story.tell me a story about a new day.

2005-12-10T08:10:00.000-08:00

خداواندا
اين کلمه ها امانت های تواند در دست های من
و من در شعرهايم
از انها محافظت خواهم کرد
مانند اسمان
که سکوت بلند تو را
.(امير رصا ناصري،فکر کنم البته)

ز کدام باده ساقی ،به من خراب دادی؟

2005-12-09T12:55:00.000-08:00

همه ميدانند که ما از ان روزنه سرد و عبوس،باغ را ديديم.

2005-12-09T12:48:00.000-08:00

چیزها ماندنی نيستند،تو ماندنی نيستی و من ماندنی نيستم و مفهومی است که گم شده و من پيدايش نمي کنم در ميان اين همه دست و پا زدن
.در ميان جملاتت خود را مي جويم و نمی يابم،تمام شده ام.

2005-12-07T06:25:00.000-08:00

اين روزا دلم دوست ميخواست،شايد دلم ميخواست کسی از خوبی های فراموش شده ام بگه که یادم بیان،که دوباره زنده بشن.وقتی به اینده و روزهاش فکر میکنم حسی که بهم میده حسی است که این عکس واسه ام ایجاد میکنه. يه جور سرگيجه شايد.من ادمی نبودم که به پيشرفت و اينده اينجوری که الان نگاه ميکنم نگاه کنم،ولی خوب ،ادم ها عوص ميشن،لج که نداريم!!!

و سعی از ريشه های يأس می ايد

2005-12-07T06:21:00.000-08:00

2005-12-07T06:17:00.000-08:00

حالا که ميخواهی بروي،برو
اما بدان ای امير دل که مي هراسی از پادشاهی
نبايد فقط زنده ماند
زندگی کن،عاشق باش،به سلامت برو.
(نميدونم مال کی بود)
گفتم اگه بنويسم انگاری رها ميشم،گفتن بنويس،ولی کلمات نميان،انگاری که دل است که نمياد.فقط ميدونم که چيز هايی درونم خوب نيست،ولی اينبار بر خلاف هميشه ميدونم و ميخوام که خوب بشه.ميخوام فقط به اينده فکر کنم،به يه همفکر فکر کنم،نه به کسی که عاشقانه من رو بخواد،انگاری فکر از همه چيز توی دنيا مهم تر بود و من لج کرده بودم که نپذيرم،حالا ديگه لجی ندارم،قبوله.زندگی يعنی اينده،يعنی پيشرفت،يعنی به تاخت برو.

2005-12-04T05:58:00.000-08:00

من اينجا زمستانی سخت و طاقت فرسا در پيش خواهم داشت،زمستانی که هرگز از ياد نخواهم برد.

2005-12-03T10:15:00.000-08:00

برو،برو ای قایق کوچک که امواج تو را پیش میرانند،برو و بار نور خودت را تحویل بده.
صبح توی دست يک دوست کتاب غير منتظره کریستين بوبن رو ديدم،قبلا بهم توصیه شده بود که بخونمش و من توی اون لحظه فکر کردم شاید این یه نشانه است،یه چیزی که میخواد به من کمک کنه حالم بهتر بشه،ولی الان بعد از خوندن یه تکه هاییش فکر میکنم یکی باید بیاد به من و کریستین بوبن کمک کنه،
(بی منظور بود)
جالبه،به یه سری از چیزهاش اعتقاد ندارم ولی درکش میکنم،مثلا:
هیچ باوری نداشتن،منتظر چیزی نبودن،امید داشتن به ان که روزی اتفاق بیفتد.
چقدر جذب اون فیلسوفی شدم که زنش رو کشته بود،و رز زردی که اون زن بهش داده بود:
ان کس که می پذیرد بزرگترین هدیه را پیشکش میکند،نه انکس که می بخشد.
شايد روزی که کامل خوندمش،دلم بخواد بيشتر ازش بنويسم.

2005-12-03T10:07:00.000-08:00

عکسا با دهن کجی بهم ميگن،چشم اميد رو ببر از اسمون
روزا با همديگه فرقی ندارن،بوی کهنگی ميدن تمومشون.
ديشب که زنگ زدی و از يه خواب بد بيدارم کردي،دلم ميخواست قطع نکني،چون فکر ميکردم تو که قطع کنی تمام اون بديها برميگردن،و برگشتن،به يه هيات ديگه،توی قالب يه خواب ديگه،به طوريکه صبح که از خواب بيدار شدم تمام وجودم از ترس(؟)نگرانی(؟)ياخراشيدگی بديها تبديل به يه مجسمه سکوت شد،لبهام رو سفت به هم فشار ميدادم و دلم نميخواست هيچ صدايی از اين موجودی که فقط بديها رو به سمت خودش ميکشه در نياد.و حالا ميدونم اون خوابهای اشفته به خاطر حس عدم امنیت در اینده است،
پس زمينه اکثر انسانهای جهان سومی.البته ميگن ما ديگه جهان سومی نيستيم،ولي من فکر ميکنم که
فقط پالان خر عوص شده.

2005-12-02T10:47:00.000-08:00

من احترام را می اموزم
احترام به ثانيه های پرت
وقتی بند رختها را پر ميکنم.
(ازاده سپهر)
این چیزی است که امروز یاد گرفتم،احترام به ثانیه های پرت و دور افتاده از ذهن و بی ثمر،که بی توجهی بهشون بی ثمرشون کرده،گاهی فکر میکنم جسمم توان اینکه همه لحظاتم بارور باشن رونداره.
عمیق نوشته و تا ته وجودم رسوخ کرده حرفش.

2005-12-02T00:01:00.000-08:00

کسی نوميدانه داره ميگرده دنبال يه همراه،يه همفکر،دنبال يه انسان.و کس سيگه،توی گوشه ای از همون شهر يا يه جای دور افتاده تر،با فکر و روح و جسمش،با همه انرژی وروزهای زندگيش،با همه سرمايه اش،داره قيمت اين جستجويش رو ميده.بخاطر بودن کسی که برای من،بهترين باشه،بهترين برای شخص خودش،نه برای عرفش،نه برای جامعه اش،نه برای اطرافيانش،نه برای بايد ها و نبايد هايی که اونها قانونش کردن.نهايت اون جستجو،چيزی است که پشت اون تپه است،من نميدونم چيه،نميخوام هم بدونم،چون ممکنه همون نهال کوچيکی که اينور تپه هست،همون هم اونورش نباشه و همه چيز خاکستر بشه،ترجيح ميدم فکر کنم چيزی اون پشت هست که ارزشش رو داره.

سنگتراش

2005-12-01T06:39:00.000-08:00

يک روز يه سنگ تراشی داره نقش يک کاخ ميزنه روی سنگهای يک کوه واسه يه ادم پولدار،بعد همينطور که کار ميکنه به خدا ميگه چرا من نبايد پولدار باشم؟خدا بهش ميگه:باشه ،تو بيا و اون اادم پولدار باش.مرد پولدارميشه ،روزی در کاخش نشسته و مي بينه کسی رو روی تخت روان دارن مي برن و کلی جمعيت و سپاه پشت سرش به فرمانش هستن،مي پرسه اين کيه؟ميگن :اين پادشاهه.ميگه:خدا،چرا من نبايد پادشاه باشم؟و خدا بهش ميگه:باشه،بيا و پادشاه باش.مرد پادشاه ميشه،يه روز مي بينه خورشيداون بالاس و به همه ميتابه،ميگه:خدا ،چرا من خورشيد نباشم؟خدا ميگه:بيا و باش.خورشيد که ميشه روزی يه ابر سياه مياد روش رو ميگيره،مي بينه هیچ کاری از دستش بر نمیاد،میگه:خدا،چرا من ابر نیستم؟خدا میگه :بیا و باش.فرداش باد میاد و اون رو کنار میزنه،عصبانی میشه و میگه:خدا،چرا من باد نیستم؟خدا میگه بیا و باد باش.باد که شد ،همینجوری میوزه،به سنگ کوهها بر خورد میکنه و اذیت میشه،میگه:خدا چرا من نباید سنگ باشم که محکمه؟خدا میگه:بیا و باش.سنگ که شد یه روز حس میکنه،پاش درد میکنه،نگاه میکنه می بینه یه سنگتراش داره پاش رو خراش میده و نقش چیزی رو روش میتراشه ،ميگه خدا،چرا من سنگتراش نيستم؟خدا ميگه،تو همون اولش سنگ تراش بودی.......
اين رو نوشتم که اول از همه يه چيز هايی رو به خودم ياداوری کرده باشم،بعد شايد به ديگری.

2005-11-29T08:14:00.000-08:00

ادامه پست قبلی.

2005-11-27T06:10:00.000-08:00

وقتی از اين داستان شروع کردم به نوشتن ميخواستم به طرز فراموش کردن مرد اشاره کنم ولی بعد دیدم انگار بقیه چیز های قصه که سالها قبل من رو با خودش برده بود مهم تر هستن،دلم نیامددر موردش حرف نزنم:مرد هر وقت میخوان از کنار رودخونه برن خونه میگه نریم،چون توی خونه خودم رو از چیزی که هستم پیرتر حس میکنم،و زن جوابش میده:ولی من توی خانه که هستم،هوای خانه،در و دیوار اشنا یادم میبرد که این همه سال گذشته،هنوز اتاق به اتاق میگردد شب تار تنها،یائسه عروس،هزار هزار شب توی این اتاق سر را بی سر و همسر گذاشتم به بالین،هزار شب اول میگفتم فردا فرق دارد،فرقی نکرد،شب که شد،هزار شب دومش هر شب نذر کردم،....تو چه میفهمی؟
تمام صحنه ها تنهایی عظیم مرد است در پی ازادی،از اون خونه که پیر شدن رو بهش یاداوری میکنه،تا زنی که سالها سعی کرده بود ازش متنفر باشه،همه اینها سعی میکنن در نهایت خواست اخر مرد رو به تصویر بکشن،دنبال چیزهایی میگشت که بهش تعلق داشته باشن،پخل،حزب،کار،اشناها،زن خیابانها،مردم،حرفها،جوانی،هیچکدوم رو دیگه نداشت،به خاطر همین،دنبال یه داستاویز،چیزی برای چنگ زدن،اینجور ادامه پیدا میکنه که:مرد با صدای جوانی اش زمزمه کرد:گلابتون....زن به سوی او رو برگرداند،چهره مرد تاریک بود و به رود:تلاش کردم که نگویم،که بشود از سرم برود،نشد،نمیدانم میشود یا نه،همین را میخواستم بگویم،همین که.....بهم نخند گلابتون،من یک بچه میخواهم ،فقط همین.دستش ر اشرمنده از روی دست زن برداشت،زن با خود خندید و همان دم چیزی در اب افتاد.................
همیشه این لحظه من رو یاد لحظه خو دکشی اد هریس توی فیلم ساعتها میندازه،انگاری صدای افتادن چیزی توی اب،مثل صدای افتادن اد هریس بود،مثل صدای افتادن اون دکتره بود توی کتاب روی ماه خداوند را ببوس،توی اون تکه ای که دختره نوشته بود:تالاپی افتاد توی اب،دیگر هم بالا نیامد.
ذهنم پراکنده است،نباید با این حال مینوشتم،

اگر بيايی در وسعت تنهاييم گم ميشوی.،

2005-11-27T05:58:00.000-08:00

،اين روز ها که ذهنم رو سيل خاطرات،حرفها،تهمتها و ترس لحظاتی که شايد هيچوقت نيان با خودش ميبره،ترجيح ميدم به جای اينکه خودم بنويسم،تراوشات ذهن ديگران رو اینجا بیارم.یاد داستان پسرک ان سوی رود افتادم،ید داستان کوتاه بود از شهریار مندنی پور،قصه مردی بود که در دوران جوانی به خاطر فعالیت سیاسی بازداشت شده بود وا حالا در سنین پیری ازاد شده و به خونه برگشته بود،با یه دنیا روز های بی خاطره ،یا پر از خاطرات عقیم سیاست.هر روز همهراه با زنش که اونهم در گذر سالها پیر شده کنار زاینده رود مینشستن و از روزهایی که گذشت اتفاقاتی که واسه شون افتاده حرف میزدن،مرد یکبار توی انقلاب ازاد شده بود ولی به خونه نیامده بود و دوباره زندانی شده بود،زن میخواست جواب این سوال رو بعد از سالها که توی سینه اش حبس کرده بود بدونه،مرده ميگفت:تو ی ان سالها فقط میدانستم بايد هر چه توی کله ام هست يادم برود،شما،خانه مان،اشناهامان،تنها راه دوام اوردن همين بود وگرنه من هم ميبريدم،اوايل دست نميداد،انگار خاطره ها جزو مغز ادم ميشوند،رگ و پی مغز ادم ميشوند،بعد راهش را پيدا کردم،تلخيهايش را گذاشتم بمانند،گشتم گوشه و کنار ان اوقاتی که دوست ميداشتم يک چيزی گير بياورم.يک لحظه ناخوشايند..هميشه لابلای هر خوشی چيز کوچکی ميشود پيدا کرد که بزرگش کنی برای هميشه.اسان ترينشان تو بودي،گفتم با ان بر و رويی که داری تنها نميماني،بعدش هی يادم اوردم،ان لبخند توي مهمانی به فلان خواستگار اولتان،دلسوزی برای ان رفيق حزبی شاعرمان،.......ادم وقتی بخواهد چيزی پيدا کند،باور کند،ميتواند،و ديگر شما از ذهن من بيرو رفتيد،سه چهار سال طول کشيد که تمام گذشته ها شدند نفرت.ديگار چيزی نماند برايم،فقط محبس ماند که ميدانستم طولانی است.زن پرسيد:چرا توی همه ان سالها يک کلمه نگفتی که خلاصت کنند؟مرد جواب داد:چيزی که ساخته بوديم نبايد فراموش ميشد،شما نمیفهمید،حزب همه چیز ما بود،فرزند ما بود،زخمي،ترسيده،نميشد تنهايش گذاشت وسطانهمه نا اميدی و خيانت،چيزی لازم بود توی ان برهوت،يک سنگ،يک نشانه،يک پرچم،من بودم.......

2005-11-25T10:16:00.000-08:00

من به هيچ وجه خدا را لمس نکردم،ولی خدايی که قابل لمس باشد که ديگر خدا نيست.اگر هر دعايی را هم اجابت کند همين طور.همان جا بود که برای نخستين بار حدس زدم که عظمت دعا بيش از هر چيز در اين امر نهفته است که پاسخی به ان داده نميشود و زشتی سوداگری ر ابه اين مبادله راهی نيست.اين را هم دريافتم که اموختن دعا اموختن سکوت است،و عشق فقط از جايی شروع ميشود که ديگر انتظاری برای گرفتن هيچ چيز وجود نداشته باشد.عشق تمرين نيايش است و نيايش تمرين سکوت.
انتوان دو سنت اگزوپری

معجزه.....

2005-11-24T12:55:00.000-08:00

2005-11-24T12:54:00.000-08:00

سرد و معمولي
حال و هواي کوچه
مثل هميشه است
پاندول هايي که سر در پالتو
ساعتها قدم ميزنند
در ابر در پياده رو
تنها گاهي
فانوس هايي از مقابلم
ازدور عبور ميکنند:
معجزه هايي جان بخش
نه در زمان نه در مکان
سر انگشتاني جوان که در هم گره خورده اند. ( ناهه و دکتر ريواگو)
زيبا به تصوير کشيده بود.کلمه معجزه کلمه کاملي بود.

2005-11-24T11:59:00.000-08:00

يک جنگل بي سر پناه
سر کوچه ما
گدايي مي کند.
مي خواهد براي خودش بذر تبر بخرد!
ناهه و دکتر ريواگو

چقدر من از اين بذر ها واسه خودم خريدم.خودم جنگل بودم .بذر بودم.تبر بودم.ميخ بودم.چکش بودم.سنگ بودم
اشا ره به جمله کافکا:عمري چکش برداشتم و بر سر ميخي به روي سنگي کوبيدم.اکنون ميفهمم که هم چکش خودم بودم.هم ميخ.هم سنگ

طولانی است اما ارزش خوندن داره.

2005-11-23T02:34:00.000-08:00

يه شعر از اکتاويو پاز است به اسم تيلانتان:
سالها پيش با سنگريزه ها،با خاک و با علف هرزه تيلانتان را ساختم.
باروی ان را به ياد دارم،درهای زرد رنگ را و بر روی انها،انگشتان جهت نما را،
کوچه های تنگ و بدبو را و ساکنان پر سر و صدای انها را،
ارگ سبز دولت را و قربانگاه سرخ را،پابر جا چون دستی گشوده،با پنج معبد عظيم و راهروهای بيشمارش.
تيلانتان،شهری خاکستری در پای صخره ای سپيد،شهری به زمين چسبيده
با چنگ و دندان،شهر غبار و نيايش.
ساکنانش کند ذهن بودند،اداب دوست و ستيزه جو،
دست هايی را مي پرستيدند که انان را ساخته بودند،
اما از پاها که قادر بودند انان را نابود کنند وحشت داشتند.
مذهبشان و قربانی های مدامشان که با ان ميخواستند عشق اولی را بخرند وخويشتن را از لطف دومی محروم کنند،
بی فايده بود.
يک بامداد درخشان،پای راست من با خاک يکسانشان کرد.
همراه با تاريخشان،اشرافيت ستمگرشان،عصيانهاشان،زبان مقدسشان،اواز های محبوبشان و نمايش های ايينی شان.
و کاهنان شهر هيچ گاه ظن نبردند
که پاها و دستها چيزی بجز دو انتهای پيکر خدايی واحد نبودند.

2005-11-23T02:27:00.000-08:00

نوشته بودم: توی فيلم ربه کا دختره ميگفت:پدرم هميشه درخت ميکشيد.تصوير يک درخت.اعتقاد داشت اگر ادم بتونه شی ،محل يا شخص کامل رو پيدا کنه ديگه نبايد ولش کنه.
داشتم دفتر سالهای گذشته ام رو ورق ميزدم،چقدر وسيع فکر ميکردم،ميخوندم،مينوشتم،.هر از گاهی برگشتن و خوندن چيز هايی که فراموشتشده خوبه،ولی وقتی روز نويس سالهای پيش رو دستم ميگيرم اوار خاطرات،سنگينی تمام لحظه هاي ماندگار دوست داشتن و زخم روزهايی که خفقانبيداد ميکرد،ويرانم ميکنه.
جای ديگه نوشته بودم:يه روزی عاشق ميشی و ميفهمی با تصميم گرفتن چيزی واسه ادم تغير نميکنه،ادم فقط ميتونه تصميم بگيره که حرف نزنه،نميتونه تصميم بگيره که نخواد.

2005-11-22T12:47:00.000-08:00

سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز اين دست مرا مشغله ای نيست
ديريست که از خانه خرابان جهانم
بر سقف فرو ريخته ام چلچله ای نيست

2005-11-22T12:00:00.000-08:00

شعر بالای سرم پر ميزند
و تمام راه با من ميايد
انگار نخ بادکنک در دست راه ميروم.ا
( رصا میرناصری(ناهه و دکتر ژیواگو
حس کردم چقدر کامل خودش رو توی این قطعه تعریف کرده،کسی که اشک رو میتونه اشک رو توی اسباب بازی هایی ببینه که تا ابد توی ویترین مغازه ها بازی میکنن،یا اشک رو واسه چشمهای پسر بچه ای بخواد که سر چهار راه عصمت به شیشه ماشین ها می بخشید،کسی که میخواد صداهایبی سر که درونش لانه کردن لال بشن و تصویر خیابان های سوخته ای که در چشمهاش نشستنبیرون بریزن،کسی که میبینه انسانها سوار بر کشتیهاشون در خانه و خیابان غرق شده اند.
پابر جا باشی دوست عزیز

2005-11-22T11:58:00.000-08:00

تاريخ عاشقان،فهرست کوچکی
از بيشمار نام شهيدان توست.
نام تو نور،نام تو سوگند
نام تو شور،نام تو لبخند
لبخند در تلفظ نامت صرورتی است!
امروز هم ،از کيميای نام تو
اين واژه های خام
در دستهای خسته من شعر ميشوند
من در ادای نام تو دم ميزنم
شعرم حرام باد،اگر روزي
تا بوده ام
جز با طنين نام تو شعری سروده ام!

2005-11-18T05:45:00.000-08:00

به حق رازداری و وفاداریش
به دادش برسید.
چراغ قوه به سمتش بگیرید و
اینه روبرویش بگذارید.
زود باشید،
قرظش به خورشید داشت لهش میکرد.
بیخیال دلتنگیتان شوید و به دلتنگیهایش گوش دهید،
غم تنها ترینهای یک دنیا
غم شبهای دلتنگ ماه
سنگین است
سنگین است
سنگین است
خواستم بهت بگم کسی که قرظش به خورشيد داشت لهش ميکرد،هيچوقت از دلتنگيهاش حرف نميزنه که کسی بخواد بهشون گوش بده،و اصولا ادمی که از دلتنگيهاش حرف ميزنه اون کسی نيست که بتونه به حرفهای اون انسان،انسانی که در گير و دار باور خورشيد،وجود بخشيدن به نور و ادای دينش بهشعورش است،گوش کنه.روح وسيع،صبور،ساکت،صافی ميطلبه اين کار.

2005-11-18T05:42:00.000-08:00

انسان بنده افريده شده.
هميشه ادم بنده چيزی که خلقش کرده نيست،هر چيزی توی هر لباسی ميتونه انسان رو بنده کنه.شايد اون چيز يه گرد باشه،که بشه خوردش،زدش،کشيدش،و با اينکار به بهشتی بری که ازش بيرون انداختنت،چون توی اون بهشت تو به چيزی فکر نميکردي،چيزی نميدونستی که بخوای بهش فکر کني،اون بهشت هم يه نعشگی بود.نعشگی يعنی بی غم بودن،نه؟ به نظرم توی بهشت بودن يعنیبی غم بودن،ما رو خلاصه ميکنه توی همون گلی که ازش ساخته شديم،همونجوری که يه معتاد رو يه هيات گلی ميکنه،نه چيزی لمس ميکني،نه چيزی ميشنوي،نه چيزی ميبيني،توی بهشت هر چيزیکه لمس ميکني،ميشنوي،ميبيني،توهمه،ذات ادم تمايل به واقيت داره،نه؟ من نميخوام توی يه خوشیتوهم اميز غرق باشم،چه اسمش بهشت باشه ،چه نعشگی.هميشه انگيزه هايی هست،وقتی خوب نگاه ميکنم،معتادی رو ميبينم که دليلش دلسوز نداشتن بوده،يه جای ديگه نبود محبت اون ادم رو با خودش برده،اونطرف تر توان روحی ای نبوده برای مقاومت در برابرگردابهای اين دنيا،ما هميشه به ادمها ورای دلايلشون نگاه ميکنيم،در صورتيکه ادمها رو دلايلشون ميسازن.گاهی ما بنده تاييد و تکذيب ميشيم،بچه های ما الان چيزی از خودشون ندارن که بتونه حفظشون کنهدر برابر برخورد ديگران،،جايي،روشی برای مقبول بودن ندارن،پس يا تقليد ميکنن از چيزی که در دنيای برتره،يا خودشون رو به اب و اتش ميزنن و انواع واقسام مشکلات اين جامعه رو ميسازن،سخته بخوای به يه بچهبفهمونی که عزت نفسش بايد به خاطر چه چيز هايی باشه،سخته بخوای بهش بفهموني ادمها و روزهاگذرا هستن،اونچه ميمونه انسانه با تمام داشته هاش،سخته انسانی تربيت کنی که بنده نباشه.بندگی حرف زياد داره،اينجا جايش نيست،زمانش نيست،حوصله اش نيست،ترجيح ميدم بنده چيزی باشم که واسه بندگيش خلق شدم،بنده ای که ميگن خليفه است.

2005-11-18T05:09:00.000-08:00

فرشته ها جمع شويد
بازوانم را بگيريد و هلم دهيد
مرا دور کنيد از اين باغ زيبا
تا جايی که هيچ چيز نماند
هوايی برای تنفس يا دستهای اشنا
پروازم دهيد تا موسيقی های مسکوت

زوزه بادی نه چندان سرد
جدايم کنيد از شيرينی ها
از خدا و مادر و دوستانه ها
از صاحب ان دو دست مقدس.............................
منظورت از اين هر چی بود ايليا،من رو ياد هبوط انداخت،به اينکه انسان بودن ما هبوطمون رو ساخت.من هيچوقت دوست نداشتم توی بهشت باشم،من خار ميخوام،سنگ ميخوام،سر بالايي،سرازيري،سيلي،محبت زميني،گريه ای به پهنای صورت حتی برای چيز هاي پيش پا افتاده،شادی به خاطر چيز کوچکی شايد،من حتی شهوت ميخوام،همه کسانی که خواستن بگن تمايل تو به يه غريزه،تو رو درحد يه حيوون ميکنه،احتمالا کسانی بودن که هيچوقت نتونستن ارامش انسانی اين قصيه رو درک کنن،قصيه همون مارهای پيری است که چون توان پوست انداختن ندارن،مارهای ديگه رو برهنه و بيشرم ميخوانند،من غم ميخوام،غمی که به خاطر ديدن سيلی خوردن يه زن از شوهرش توی خيابون باشه يا غمی که بخاطر نداشته هامون باشه ،حتی اگر نداشته هامون مالی باشن،به تجملات،به صعفهای روحيمون ربط داشته باشن.ما انسانيم به خاطر تمام صعفها و قوتهامون.من جدايی ميخوام،روشن ديدن چيزهايی که داشتيم و الان نداريم،يا نفرت بعد از جدايی رو ميخوام که سلاح روحهای خرد هست.من بيماری ميخوام،درد جسم ميخوام،تا بفهمم سلامتی يعنی چی.من دلگيری غروب جمعه رو ميخوام که در چيزی شبيه يه دلتنگی وسيع خلاصه ميشه،من مرگ ميخوام،پايان خايان ها رو ميخوام،من تمام چيز هايی رو ميخوام که انسانم ميکنه،ميخوام همون انسانی باشم که هبوطادمش کرد،من اون ناز پرورده بهشت زده ای که جو گير سجده ای شد که بهش کردننميخوام باشم.

2005-11-15T10:55:00.000-08:00

باز هم با اجازه ايليا:
دايره،نقطه هايی که از يک نقطه به يک فاصله اند.
نگاه کن!ان نقطه کوچک وسط بد جوری تنهاست
بد جوری ميترسد.
ياد صحنه جنگ خروسها توی فيلم اعتراص (مسعدو کيميايی)افتادم،ياد خروس هايی که اون وسط چاره ای جز جنگيدن ندارن و ادمهايی که در اطراف تاييد يا رد ميکنن و هيچ کمکی نميکنن،فقط گاهی اتش ات رو تندترميکنن و در نهايت تو چه ببری چه ببازي،بازنده اي،چون از اين دايره ها،از اين نقطه هايی که از تو به يک فاصله ان توی سالهای زندگيت،روزها ،لحظه هايت،بيشمار هست.تا وقتی نقطه وسط باشي،بايد هميشه بجنگي،و چقدر جالب ادمهای اطرافت رو به اندازه يه نقطه ريز کرده،بی اهميت کرده و تجمعشون رو مبنای نا امنی ادم کرده،اونها بزرگ نيستن،با اهميت نيستن،فقط زيادن،و تودر مرکزی.وای به حال روزی که تو بخوای راکد نباشي،اونموقع انها با رکودشون دورت يه درياچه نقطه ای ميسازنو راه خروج نداری.

2005-11-15T09:53:00.000-08:00

با اجازه ايليا که نوشته هاش باعث شد بنويسم:
هفت روز بعد از مرگ،دارايی هايم را سر شماری کردند.
تمام دنيا مال من بود،برای ذره ذره اش سند داشتم.
خنده دار بود
اخر
بچه که بودم تمامش را زير پا گذاشته بودم هيچ جايش نبودم.
یاد نمایشگاه کتاب افتادم،ياد کبابی توی راه کرج،ياد رود راکدی که انعکاس صدايت تمام ديوارهای سنگی اطرافت روميگرفت.ياد اون پنجره ای که بچه های عقب افتاده باهامون بای بای کردن،ياد اون کوچه تنگی که يه دختر بچه تهش ايستاده بود منتظر که دری به رويش باز بشه،ياد خودمون افتادم که هميشه منتظر باز شدن درهاييم،به مدد دعا،به مدد توکل،به مدد توسل،با اويزون شدن به هر دستاويزی.ياد اون چمن خيسی افتادم که توی يه ظهر پاييزی رويش نشستيم،به صدای اب گوش کرديم و به صدای اينده و به دور نمايش که از جلوی چشمهامون ميگذشت و اون لحظاتی که ميخواستيم ابدی باشه.ياد اون شب روی پل معلق با بچه ها افتادم،يادسکوتی افتادم که پس اواز های قديمی پنهان کرده بوديم و هيچکس نميدونست که برای من و تو چقدر اون لحظه عزيز و ماندگاره.چون هیچکس به روشنی من و تو نمیدونست که دیر یا زود این رابطه تموم میشه و لحظاتش می مونه،همه چه اینده ای واسه ما میدیدن!توی لحظاتی که حال و گذشته و اینده برای ما همون لحظه بود.لحظه ای که صدای من و تو تلاقی میکرد:
ای بهار ارزو بر سرم سایه فکن
چون نسیم نوبهار بر اشیانم کن گذر
تا که گلباران شود کلبه ویران من
توی عمق وجود ما،چيزی سخت و سنگين بود،غم بود يا خواست با هم بودن،يا احساس خفه کننده رابطه ای که محکوم به فناست،توی جامعه ای که عرفش منطقش هست واسه زندگی و منطقش با اصول خوب بودن،ادم بودن،جور در نمياد.شايد ياد اسمون پر ستاره اون شبی افتادم که شورت مانع شد به بالا نگاه کني،همه اش نگاهت به زمين بود،به تن بود،به چيزی زمينی بود.ياد هر چی که افتاده باشم کمکم کرد بفهمم که به ذره ذره اين خاک تعلق دارمو وجب به وجبش اثری از من و تو دارن،ديگه نميخوام چيزی بگم،ديگه اون غمی که از گلو به زبون و چشمها مياد توانم نميده.

2005-11-05T02:48:00.000-08:00

نه از مهر و نه از کین مینویسم
نه از کفر و نه از دین مینویسم
دلم خون است میدانی برادر؟
دلم خون است از این مینویسم

واسه یه دوست نوشتم کسی که بگذاره ادم ادم بمونه نیست!!!همیشه دلم میخواست وقتی میخوام چیزی رو تموم کنم زود تموم کنم و خیالم راحت باشه،ولی اینبار هی دارم به تعویقش میندازم،چرا؟چون اون اسیب پذیره؟یا اینکه خودم هنوز امادگی تموم کردن ندارم؟اینبار تموم کردن خوشایند نیست چون میدونم نبودنش ازار میده،و جای خالی روز های فوق العاده ای که با هم داشتیم همیشه خالی میمونه.دوستش دارم و دارم تاوان این رو میدم که اون فکر نمیکنه عاشق به اب و اتش میزنه که به وصال برسه،اون فکر میکنه ادم اول باید خودش رو دوست داشته باشه تا بتونه دیگری رو عاشقانه بخواد،و فکر میکنه کاری که به میلش هست رو بایدانجام بده و لا غیر،در صورتی که من همون موقع که بچه بودم هم فکر میکردم......اونموقع هم میدونستم عاشقیچیز دیگه ای است،
خیلی متفاوت از تعریف اون ها.
گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت
وز دل پر هوسش ارزوی روی تو رفت
شد دل ازرده و ازرده دل از کوی تو رفت
با دلی پر گله از نا خوشی خوی تو رفت
حاش لله که وفای تو فراموش کند
سخن مصلحت امیز کسان گو ش کند

2005-11-02T14:44:00.000-08:00

ممنون که اومدی،ممنون به خاطر تمام روزهایی که واسه درست بودنم وقت گذاشتی،ممنون که هنوز حرفای بزغاله رو میخونی.ا
ین مدت که نبودی مثل مرغ سرکنده بودم،نگران بودم و هیچ خط و نشونی ازت نداشتم،....بگذریم،مهم اینه که الان اینجایی،
روزهایی که گذشت پر از رویاهای قشنگ بود،مثل یک خواب بچه گانه به نظر میرسید،و حالا باز بزغاله بزرگ شده و با چشمهای باز میدونه که خواب دیده،خواب نبود،یه بیداری عقیم بود،بزغاله دیگه عاشق نمیشه،شاید به این خاطر که بزرگ شده،چقدر دلم واسه اون شبا که من از منفی بافی هام میگفتم و تو گوش میکردی و تو راهنمایی میکردی،
دلم خیلی تنگت بود.خوشحالم که برگشتی

2005-10-31T06:09:00.000-08:00

داشتم با یه دوست حرف میزدم:
یک:جرقه ای توی زندگیت پیدا شه که این روزا حالت خوبه؟
دو:تو هنوز دنبال جرقه ای؟
یک:نه،این روزا دیگه حتی احساس نمیکنم که به دوست نیاز دارم.احساس میکنم فقط باید نوشت.
یک:تو غم رو دوست داری،مشکلت اینه.
دو:نه،بحث جنبه خوشی رو داشتن و از این حرفا نیست،یه مدته چیزا خیلی راحت واسه ام میریزن پایین.انگاری هیچی محکم نمیشه پیشم که پایین نریزه،نه به این خاطر که چیز های متزلزلی هستن،نه،من هم اعتقاد دارم بگذار انچه از دست رفتنی است از دست برود،ولی همین چیز هایی که الان واسه من فرو میریزن اگه واسه ادمای دیگه بود،واسه شون انگیزه زندگی میشدن،باهاشون شاد بودن،..........ولی واسه من اینجوری نیست،فکر کنم سنم رفته بالا،سالها که میگذرن چیز ها یه جور دیگه اهمیت یپدا میکنن.
یک:یادمه قبلا میگفتی دیگه چیزی واسه تجربه کردن نمونده،خوشحالم که دیگه این رو نمیگی.
دو:نه،نوع نگاه کردن فرق کرده،انگاری من تنهام توی یه دنیای تازه ای که دنیای تازه خودمه.و هنوز واسه ام نا اشناس،حس میکنم به سی سالگی نزدیک میشم،و حش میکنم یه جور دیگه باید بود،یه جور متفاوت از دختر بچه ای که بودم.دارم زن میشم،این حسی است که دارم.ولی هنوز نمیدونم زن شدن چیه،هنوز نمیدونم ته این راه کجاس،فقط میدونم ناگزیر پیش میومد،.....ولی یه چیزی رو خوب میدونم،اگه توی سالهای بی فکری،بی تجربگی ازدواج کرده بودم،هیچوقت این حس ها رو تجربه نمیکردم،و حالا هر چقدر که حالم بد باشه خوشحالم که اینجام.

چرا تا شکفتم.
چرا تا تو را داغ بودم نگفتم
چرا بی هوا سرد شد باد
چرا از دهن حرف های من اوفتاد؟

2005-10-31T05:27:00.000-08:00

دلم هوای شعر های فردریکو گارسیا لورکا کرده،
سبز روی و سبز موی،دخترک در نرده مهتابی.......
برو ایگناسیو،به هیابانگ شور انگیز حسرت مخور،بخسب،پرواز کن ،بیارام،دریا نیز می میرد.
شاید اون روزا وقتی گوششون میکردم فقط محو اهنگ کلام میشدم ولی امروز،دنبال اون حسی هستم که پشتاین شعر هاس،اون صحنه ای که پیش درامد اون شعر ها شده.الان میخوام توی سبزی موهای دخترک غرق بشم،
(یاد یه شعری افتادم که توی یکی از وبلاگ ها خونده بودم:عشق را فراموش کن،میخواهم بین موهای بورت بمیرم.)

روزهای متفاوتی بود اون روزا،همه چیز واسه ام تازگی داشت و حرفای دیگران رو که میخوندم فکر میکردم اونا چه چیزهایی میدونن،امروز که سالها از اون قظیه گزشته فهمیدم که اونا زندگی کرده بودن و هر کسی حاصل زندگیش رو نوشته،چیز خارق العاده ای نبوده،کما اینکه الان اگه من به کسی نتیجه یه تجربه تکراری رو بگم،نباید فکر کنه که من خیلی حالیمه،من هم بهترین سالهای عمرم رو دادم تا دیدم،فهمیدم و شناختم.

2005-10-30T06:29:00.000-08:00

داشتم از کنار تلویزیون رد میشدم،یه مکالمه ای شنیدم که از سریالهای ایرانی بعید بدو واسه همین توجه من رو به خودش جلب کرد:
عشق فرصتی است که خدا به خورشید برای تابیدن داده.فرصتی است که خدا به انسان برای بالیدن داده.

و کمی اونطرف تر،دختری میگفت:دارم میرم توی پیله دایی.
صدایی مردونه و پیر جوابش داد:پرواز کردن مهمه نه پروانه شدن.

چقدر دلم میخواست به یکی بگم منم دارم میرم توی پیله،دلم میخواست وقت توی پیله رفتنم باشه واقعاکه بی واسطه کلام یا زمان برم اون تو،دفعه پیش که اون تو بودم نفهمیدم چی شد ولی نمیتونستم بیام بیرون،یا پیله خیلی سفت شده بود،یا زور من کم شده بود،هیچوقت یادم نمیره،توی تلاطم روز هایی که میخواستم بیام بیرون،یعنی فکر میکردم دیگه وقتشه و پیله سفت من رو در بر گرفته بود، از یه دوست پرسیدم:پروانه هایی که میخوان از توی پیله در بیان چه حسی دارن؟و اون به من جواب داد:امیدوار.
کلمه قشنگی بود،اونموقع خیلی ارومم کرد،و بعد از مدتی در سایه روز های متفاوت و شاید ارزوی یک انسان متفاوت پیله خیلی اروم باز شد و وقتی به خودم اومدم،ازاد بودم.و حالا بعد از مدتها ازاد بودن،حس توی پیله رفتن دارم،حس مرغ هایی رو دارم که کرچ میشن،حس تموم جونور هایی رو دارم که میخوان برن یه گوشه ساکت بشینن،
کسی رو ندیدم که بهش بگم:دارم میرم توی پیله.
مستیم از سر پرید ای همنفس
بار دیگر پر کن این پیمانه را......

2005-10-30T03:56:00.000-08:00

نمیدونم چرا امرز هوای فیلم اعتراظ رو کرده بودم.
هوای صحنه کوی دانشگاهش رو،هوای اهنگ روی این صحنه رو،
شاید دلم یه چیز تکان دهنده میخواد.

2005-10-28T23:23:00.000-07:00

این دل به کدام واژه گویم چون شد
کز پرده برون و پرده دیگرگون شد
داشت دنبال روز هایی میگشت که حالش بهتر از الان بوده،اون روز هایی که توی دفترش مینوشت:
نبودنت بدجوری اذیتم میکنه،تا حدی که میتونه لذت این هوای پاییزی رو ازم بگیره.ت حدی که حاظر نیستم بیرون برم و این هوا بهم بخوره و تنها باشم.دلم میخواد وقتی که نیستی سکوت کنم،دلم میخواد فقط کتاب بخونم،ساز بزنم،سکوت کنم.دلم نمیخواد از چیزی با کسی حرف بزنم،دلم میخواد این مدت زود تر تموم بشه تا دوباره بیای و من محکم بغلت کنم و برای بودن و نفس کشیدنت توی تمام لحظاتی که هستی خدا رو شکر کنم.
ولی این روزا چیزی نداشت توی دفترش بنویسه،هنوز هم دوستش داشت،هنوز هم میتونست اول نوشته هاش بنویسه:
سایه ای بر دل ریشم فکن ای گنج روان
که من این خاک به سوداای تو ویران کردم
ولی امروز چیز هایی واسه اش تغییر کرده بود......

2005-10-26T10:34:00.000-07:00

خاموش نئست کوره چو دی سال
خاموش خود منم،
چیزی فسرده است و نمیسوزد امسال
در سینه ،در تنم.

2005-10-26T05:39:00.000-07:00

ادامه مطلب قبلی
۱من خودم رو به اب و اتش میزنم،از تمام علائق وظد علائقم کمک میگیرم که به تو برسم و تو یا در واقع ادمهای عشقباز کاری بر خلاف علاقه شون انجام نمیدن.اونها دوست دارن تو از دور بشینی و اونها نگاهت کنن،دوست دارن برای همیشه تو دست نیافتنی باشی،اونموقع اونها تمام عمر میتونن بگن عاشقن،میتونن با دلتنگیت حال کنن،میتونن از اتیشی که میسوزونه حرف بزنن و از اینکه....تو هنوز هم حاظری با من بیای تا ته چاه و درم بیاری،ولی حاظر نیستی با سختیهای این زندگی در بیفتی تا من همیشه از در کنارت بودن ارامش پیدا کنم،حتی در سخت ترین روزها.من میخوام همه چیز واقعی باشه،من به حسهام قانع نیستم،میخوام با هم باشیم،دعوا کنیم،لذت ببریم،دلگیر بشیم،به قول کسی:من بوسه اشتی رو میخوام
.....۲میتونی بس کنی چون دیگه نمیخوام گوش بدم،اگه من بچه ام توی عاشقی،تو هم حالا حالا ها باید بری تا به یه جایی برسی

اون رفته بود و من داشتم زمزمه میکردم:ا
ز من مشنو دوستی گل مگر انگاه
که ام پای برهنه خبر از خوار نباشد

2005-10-26T05:31:00.000-07:00

اونقدر نااروم بود که بیشتر به ادمای کلافه شبیه بود تا ادمهای عاشق.
۱عاشقی فقط یه بارش خوبه،وقتی ما فکر میکنیم دوباره عاشق شدیم داریم یه سری حسهای تکراری رو تجربه میکنیم،که به نظرم فقط بار اولش اصالت داره و تاثیر گذاره.من میتونم بارها مثل بار اول عاشق بشم ولی که چی؟
۲بستگی داره دنبال چی بگردی.
۱یه بار هم بهت گفتم ،من تصمیم نمیگیرم که عاشق بشم بعد عاشق بشم.من عشق رو انتخاب نمیکنم،اون من رو انتخاب میکنه.چشمهام رو که باز کردم دیدم برای دومین بار عمیقترین حسهای دنیا و غریبترینشون مال منه.(به اخر جاده خاکی خیره شد،خواستتوی ااون تصویر تار تمام فکرهاش رو گم کنه)
۲رویت رو برنگردون،داشتم نگاهت میکردم.
۱ببین،من نمیگم تو دروغ میگی،میگم شرایطمون فرق میکنه،من عاشقم و تو عشقبازی،فرقشون اینه که ...
۲(بیحوصله سرش رو تکون داد)
۱با اینکه بحث فایده نداشت میخواست ادامه بده تا با گفتن فکرهایی که مثل خوره به روحش افتاده بودن،واصح تر ببیندشون)ببین،من وتو هردومون به یه اصل معتقدیم،فرمان ششم یادته؟پسره به زنه گفت:من تو رو دوس دارم.زنه جواب داد:و در ازای این دوست داشتنت چی میخوای؟میخوای من رو ببوسی یا با من سکس کنی؟پسره گفت :نه.زنه پرسید:پس چی میخوای؟جواب شنید:NOTHINGو رفت.

من و تو هر دومون در ازای چیزی که به هم میدیم هیچی نمیخوایم،ولی وقتی کار به جایی میرسه که بایاد کاری کرد تا این فاصله کممتر بشهو با هم بودنمون همیشگی و نزدیک بشه،نه فقط روحمون،بلکه جسممون هم،اونموقع فرق راهها معلوم میشه.

ادامه دارد

قسم به قلم و انچه مینویسد

2005-10-26T02:51:00.000-07:00

من مستم و مدهوشم ، شبگرد قدح نوشم از طایفه بی خبرانم ،دیوانه با نام و نشانم
من قصه نمیدانم،افسانه نمیخوانم دردی کش میخانه عشقم ،در حلقه صاحب نظرانم
مرا می ز جام وفا باید ای می فروشان مرا خانه میخانه ها باید ای باده نوشانم
ن از انچه رسوا کند نام عاشق نترسم و زان می که اتش زند کام عاشق نترسم
بیا ای عشق افسونگر،فراموشم مکن دیگر تو ای روان من ،شور جان من،امید من
در جهان من به زندگانی،تویی که جاودانی
من مستم و مدهوشم

2005-10-26T02:41:00.000-07:00

جالب بود،بعد از چهار سال از روز هایی میگفت که به واسطه تن دخترک به بی شباهت ترین (نه بالاترین)لذت دنیا رسیده بود.و دخترک به سایه روشن روزهایی فکر میکرد که برای اروم کردن روح تنگش میرفت و در درد حل میشد،روز هایی کههنوز گاهی شبها خوابشون رو میدید.میگفت این یک ماه که نبودی جای خالیت حس میشد و دخترک در دورترین گوشه ذهنش کورسویی میدید که شاید از هیات یه جسم به هیات یه ادم در اومده باشه،ادمی که فکر داره،عشق داره،روح داره،درد داره....ولی با جمله بعدی(ولی تا وقتی نمیتونی باهام سکس کنی ترجیح میدم نباشی)میدید دوباره ته همون چاه سیاهه.میگفت(بار اخری خیلی خوب بودی../سالها بود اسمش رو از زبون اون نشنیده بود،از زبون دیگران شاید،ولی شنیدن از اون یه چیز دیگه بود/خیلی لذت بردم)و دخترک به روز هایی فکر میکرد که در سایه تلفیق مداوم عشق و شهوت با کسی که به عشق مقید بود زانانگی اش تکمیل شده بودو اون از زانانگی دخترکی که دیگه چندان دختر نبود عیشی شهوانی کرده بود.یکسالی بود که دیگه دخترک دختر نبود.خواسته بود که نباشه و در اوار یک لحظه بی تصمیمی چشمهاش رو بسته بود و گفته بود :میخوام اگه قراره کسی اینکار و بکنه تو اون یه نفر باشی.از دخترک پرسیده بود:فکراتو کردی؟ دخترک گفت :اره. ولی فکراش و نکرده بود.پرسید :مطمئنی؟ دخترک گفت :اره. ولی مطمئن نبود.پرسید :بعدش میخوای چیکار کنی؟ دخترک گفته بود :زندگی خودمه،به خودم مربوطه.ولی زندگی خودش نبود،چون میدونست که تمام اینده اش توی خاکی که دوستش داره در گرو باکرگی جسمش بود.و دیگه دخترک دختر نبود.زن هم نبود،چون به نظرش زن بودن از جایی شروع میشد که مادر باشی.دخترک چیزی در میانه راه بود،نه این و نه ان.راستیبه دکترک گفته بودند که چیستی روحش نه تاصیری توی دیروزش داشته،نه توی امروزش داره،نا توی فرداش،ولی دخترک هنوز امیدوار بود که چیزی تغییر کنه

2005-10-25T05:45:00.000-07:00

دلم میخواد برم روی دامنه همین کوه بشینم و هر چی باور و تقدیره بریزم دور و فقط نگاه کنم.فرار شاید بعظی وقتا بهترین راه باشه.

2005-10-25T05:00:00.000-07:00

2005-10-25T04:37:00.000-07:00

دیشب داشتم در مورد نیو توی ماتریکس مینوشتم،داشتم مینوشتم که اون زمانی که باور کرد ناجی است،ناجی شد.
پس شاید هر کسی وقتی نقشی رو باور کنه،تقدیری رو بپذیره،همون واسه اش واقیت میشه.
یه جایی نقل قولی از کسی میخوندم:یه کسی بود که یه مرتع بزرگ داشت با یه عالمه اسب،هر از گاهی معلمی با شاگرداش میومدن بهش سر میزدن،یه روز اقاهه شروع میکنه به تعریف کردن که این معلم دوران بچگی من بود،یه روز گفت بنویسین برنامه ریزیتون واسه اینده چیههر کسی از شقلی که میخواست داشته باشه حرف زد،کارهای متعارفی که واسه معلم پذیرفته شده بودن و اینده دار بودن،من نوشتم که میخوام یه مرتع داشته باشم با یه عالمه اسب،اونموقع شرایت زندگی ما جوری نبود که من بتونم یه همچین کاری انجام بدم،معلم گفت برو فردا با یه انشای دیگه بیا،این کاری که تو میخوا بکنی امکان پذیر نیست.من رفتم و فردا با همون انشا برگشتم و معلم به من کمترین نمره رو داد.حالا من اینجام و همه چیز هایی که گفتن نمیتونی داشته باشئدارم و خوشبختم.معلم گفت:هر وقت تو رو میبینم فکر میکنم که من سالها رویاهای شاگردام و دزدیدم،تو تنها کسی بودی که به رویایت پای بند بودی و بهس رسیدی.

2005-10-24T11:52:00.000-07:00

ان روز اصلا دلشوره نداشتم.همان روزی که بمبها ریختند روی خانه همسایه و تو از ایوان پرت شدی و مردی
یاد کتاب انگار گفته بودی لیلی افتادم،نمیدونم چرا
امروز روز خوبی بود،بعد از مدتها به معجزه حرف زدن پی بردم و با یه دوست عزیز ساعتها حرف زدم،باعث شد یه کم روحم بالا بپره.از باورها گفتیم و از اینکه وقتی به چیزی باور داری که توی ذهن نزدیکترین کسانت غلطه و جامه عمل پوشوندن بهش اونا رو ازار میده،باید بر طبق باور هات عمل کنی یا اونچه دیگران رو کمتر ازار بده،همیشه اعتقاد داشتم هر کسی باید قیمت اعتقاد خودش رو بده و حالا من با اون لجبازی همیشگیم ایستادم که به باورهام بگم اره(هیچوقت باوری به این اندازه تعیین کننده نداشتم)و در مقابلم خیل کسانی هستن که سالها واسه ام زحمت کشیدن و نگرانم هستن

2005-10-24T11:39:00.000-07:00

از خانه که میایی
یک دستمال سفید
پاکتی سیگار
گزیده شعر فروغ و
تحملی طولانی بیاور
احتمال گریستن ما بسیار است

2005-10-24T11:21:00.000-07:00